درگذرد كه او بگويد دو ؟ تسليم خدا بودن ابوالفضل چونان يقينش در اوج بود ؛ كه حال تسليم از يقين حقيقى حاصل مىشود . و زودا كه به كلمات زيارتش رو كنيم و ببينيم كه چه‌طور بر حال تسليمش تأكيد مىكنند . و كدام تسليمى بزرگتر از اطاعت كامل از امام زمانش و پاييدن تا شهادت با او ؟ و از صفات او دلاوريى است بىمانند كه پرچم حسين عليه السلام را از سرشجاعت بىمانندش و دلاورى عظيمش به دوش كشيد . بعضى از راويان گفته‌اند عباس عليه السلام در جنگ صفين به پركارى سهيم شد ، و گفته‌اند : جوانى از لشكر اميرمؤمنان عليه السلام به در آمد . بر چهره‌اش نقابى ، هيبتى داشت و شجاعتش آشكار مىنمود ، سالش فزون از هفده ، هماورد طلبيد و مردمان ترسيده بودند . معاويه اباالشعثا را سويش گسيل كرد و [ او ] گفت : « شاميان مرا چون هزار سوار مىشمرند ؛ من [ خود به جنگ او نمىروم بلكه ] يكى از فرزندانم را سويش مىفرستم » و هفت [ فرزند ] بودند و چون يكى از ايشان برون مىتاخت مىكشتش تا بعدى در رسد . اين بر اباالشعثا گران آمد و خشمگينش كرد و چون خود را نمايان كرد پيش آن ديگران فرستادش . همه ترسيده بودند و كس نمىيارست تا به جنگش رود و ياران اميرمؤمنان در شگفت بودند از اين دلاوريى كه جز از هاشميان نمىآمد و نمىشناختندش كه نقاب [ بر چهره ] اش بود . و چون به